Sedat Öğretmen
  FARELİ KÖYÜN KAVALCISI
 
FARELİ KÖYÜN KAVALCISI
 
 
 
      Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde develer tellalken, pireler 
 
berberken, ben annemin beşigini tıngır mıngır sallarken; ülkenin birinde bir köy varmış. Halkı mutluluk içinde yaşarmış. Günlerden bir gün köyün bütün evlerine fareler dolmuş. Binlerce fare 
 
köyün sokaklarında, evlerde dolaşıyorlarmış. Yatak odasına gitseler, mutfağa girseler farelerden 
 
geçilmiyormuş. Ne bulurlarsa yiyorlarmış. Halk ne yapacağını şaşırıp kalmış. Köy muhtarından 
 
bu işe bir çare bulmasını istemişler. Muhtarın da elinden bir şey gelmiyormuş. Böylece köyün 
 
adına fareli köy denmiş. Fareli köyün çocukları da bu pis yaratıklardan bıkmışlar.
 
       Bir gün fareli köye bir çalgıcı gelmiş. Muhtara: "Eğer bana bir kese altın verirseniz, 
 
köyü farelerden temizlerim." demiş. Bütün köy halkı bu habere sevinmiş. Aralarında hemen 
 
çalgıcının istediği bir kese altını toparlamışlar ve muhtara teslim etmişler. Halkın tek 
 
istediği bu farelerden kurtulmakmış.
 
      Çalgıcı isteğinin kabul edildiğini öğrenince başlamış kavalını çalmaya. Kavaldan öyle 
 
tatlı, öyle güzel sesler çıkıyormuş ki, fareler saklandıkları yerlerden akın akın çıkarak 
 
çalgıcının yanına geliyorlarmış. Kısa bir sürede çalgıcının etrafı binlerce fare ile dolmuş. 
 
Köydeki bütün farelerin çalgıcının etrafında toplandıgı sırada çalgıcı yürümeye başlamış. Köye gelirken gördüğü dereye doğru yürümüşler. Çalgıcı önde kavalını üflüyor, fareler peşinden geliyormuş. Çalgıcı dere kenarına gelince suyun içine yürümüş. Derede çok su olduğu halde 
 
çalgıcı karşı kıyıya geçebilmiş. Fareler de peşinden gelmek isteyince dereye düşen fareler suda boğulup ölmüş. Bütün fareler ölünceye kadar çalgıcı kavalını öttürmeye devam etmiş. Çalgıcı bütün farelerin öldüğünü görünce ödülü olan bir kese altını almak için hemen köye geri dönmüş.
 
       Fareleri yok eden başarısından sevinç duyduğu için emin adımlarla yürüyormuş. 
Sonunda 
köye varınca "Bir kese altınımı alırım. Bu altınlarla şehre gider, işimi kurarım. bende zengin 
 
insanlar arasına katılır ve rahat yaşamaya başlarım" diye düşünmüş. Bu düşüncelerle muhtarın 
 
yanına varan çalgıcı muhtardan ödülünü istemiş. Muhtar oyun bozanlık yapmış.
"Nasıl olsa 
 
farelerden kurtulduk, bir kese altını vermesem olur" diye düşünmüş. Çalgıcıya çeşitli nedenler 
 
göstererek altınlarını vermemiş.
 
       Çalgıcı kandırıldıgını anlayınca: "Ben size bir oyun oynayayım da görün" demiş. Başlamış 
 
kavalını çalmaya. Kavalın sesini duyan bütün çoçuklar çalgıcının yanına koşmuş. Çalgıcıda hem kavalını üflüyor, hemde yürümeye başlamış. Köyün bütün çocuklarıda kavalcının peşinden gitmişler. Köyde hiç çocuk kalmamış. Analar babalar kara kara düşünmeye başlamışlar.
 
      Köylüler muhtara gidip: "Ne yapacağız, ne edeceğiz. Sen çalgıcının hakkı olan bir kese 
 
altını vermeliydin. Bak şimdi çocuklarımızı aldı götürdü" demişler.
 
      Kavalcı kızgın kızgın, peşinde çocuklarla birlikte ormana varmışlar. Ormanda bir ağacın altında dinlenirken aklına tekrar muhtara gitmek altınlarını bir daha istemek gelmiş. O sırada telaşla yerinden kalkınca kavalını almayı unutmuş. Sihirli kavalı bulan bir çocuk, arkadaşlarının yanına gelmesi için başlamış çalmaya. Kavalın sesini duyan çocuklar hemen ormanda 
 
toplanmışlar. Hemen köye, annelerinin babalarının yanına dönmeyi düşünmüşler. Kavalı bulan çocuk 
 
köyün yolunu biliyormuş. Kavalı çalan çoçuk önde diğerleri arkasında köye geri dönmüşler. 
 
Anneleri, babaları çok sevinmişler. Şenlikler düzenlemişler. Kırk gün kırk gece bayram etmişler.
 
      Tabii bu sırada da köylüler muhtarı azarlamışlar. Çalgıcının hakkını vermesini 
 
söylemişler. Hakkını alan çalgıcıda hayallerini gerçekleştirmek için köyden ayrılmış. Onlar 
 
ermiş muradına, biz gidelim diğer masalları okumaya..


 
 


 
  Copyright © 2007-2016 Sedat IŞIK Desing by Sedat IŞIK  
 
=> Sen de ücretsiz bir internet sitesi kurmak ister misin? O zaman burayı tıkla! <=